«می روم و داغم را به دل همه تان می گذارم.» این را هدایت روی تکه کاغذی نوشت و قبل از آخرین سفرش به پاریس پشت در خانه ی یکی از رفقا انداخت

هیچ جای دنیا تر و خشک را مثل ایران با هم نمی سوزانند. پس از پنج سال در به دری و خون جگری هنوز چشمم از بالای صفحه کشتی به خاک پاک ایران نیفتاده بود که ..

ما هزاران بار قهوه نوشیده ایم و فنجان را به سمت قلبمان زیر و بالا کرده ایم، کارت های تاروت را بُر زد…

«ضرب ها اول آرام بود. بعد صدای جیغ ها بلند شد. جیغ های تیز. توی دست هر کدام از اهالی یک شاخ بود. شاخ…