یادداشت های زیر زمینی

«یادداشت های زیرزمینی استغفار آشکار اما غیررسمی داستایِفسکی است از عقاید و آرمان های گذشته اش.» (لِف شِستُف، داستایِفسکی و نیچه)
«یادداشت های زیرزمینی را می توان نخستین رمان مدرن دانست، با آن حال وهوای کنایه آمیزِ هوشمندانه و بیگانه اش… آن حسِ بی معنایی هستی که بر بسیاری از آثار ادبی قرن بیستم ــ از آثار کنراد و کافکا گرفته تا بکت و دیگران ــ حاکم است، نخست در آثار داستایِفسکی دیده می شود.» (مَلکِم بِرَدبری)
شاید حتی بتوانم در چنان دقایقی برای خود گونه ای از لذت ــ لذت ناامیدی ــ را بیابم، اما واقعیت این است که آدمی داغ ترین لذت ها را اتفاقاً در قعر ناامیدی می چشد، به ویژه زمانی که دیگر هیچ امیدی ندارد به رهایی از مخمصه ای که در آن گرفتار آمده است.
هیچ کاری نکردن نیکوتر است! بی کنشیِ آگاهانه نیکوتر است! بنابراین، درود بر زیر زمین!
منبع: منبع: پشت کتاب