چنین گفت زرتشت (رقعی)(شومیز)

كتاب هايي هستند كه اگر كسي با آن ها چنان كه بايد سر كند، يعني جان مايه ي انديشه ي آن ها را زندگاني كند، نقشي ناستردني بر روان آدمي مي گذارند، زيرا سر و كار آن ها با جان آدمي ست. اين گونه كتاب ها نه معلومات اند كه عقل آدمي را خوراك دهند، نه ادبيات كه حس و عاطفه را برانگيزانند، بلكه جان آدمي را بيدار مي كنند و با او در سخن مي آيند. جان آدمي برتر از عقل و احساس اوست و آن گره گاهي ست كه در آن عقل و احساس با هم مي آميزند و به مرتبه اي والاتر بركشيده مي شوند. و در آن مرتبه است كه جانِ بيدار پديدار مي شود كه با جهان از درِ سخن درمي آيد و مشكل او نه چيزهاي گذراي جهان و روزمرّگي زندگي، بلكه مسئله ي جاودانگي و بي كرانگي ست؛ راز هستي ست. چنين كتاب هايي مي خواهند دري به روي جاودانگي و بي كرانگي باشند و انسان را از تنگناي جهان روزمرّه ي احساس و كوته بينيِ عقل خودبنياد برهانند. كتاب هاي مقدس چنين اند. كسي به جان مايه ي كلام شان راه مي برد كه جان اش در پرتوِ آن كلام به روي جاودانگي و بي كرانگي گشوده شده باشد. چنين گفت زرتشت نيز چنين كتابي ست.
منبع: وب سایت نشر آگه