پیله

رابرت چارلز ویلسون، علمی تخیلی نویسِ بزرگِ آمریکایی-کانادایی، در نوشتنِ قصه ی شخصیت های ملموس در فضاهای غریب و آخرالزمانی مهارتی خارق العاده دارد. داستان هایش آن قدر جزئیاتِ علمی دارد که آن را «علمی تخیلیِ سخت» حساب کنیم و آن قدر شخصیت پردازی و فضاسازی و پرداختن به مسائلِ انسانی دارد که طرفدارانِ علمی تخیلیِ نرم هم می توانند از آن لذت ببرند. پیله که مهم ترین رمانِ ویلسون به حساب می آید مالامال از مضمون های علمی تخیلی است اما از نظرگاهی سراپا متفاوت. چکیده ی ژانرِ علمی تخیلی است و هرآنچه این ژانر را در چشمِ ما محبوب می کند.
داستان با دو تصویر آغاز می شود:
«سال 109×4 میلادی»
«من دوازده سالم بود و دوقلوها سیزده سال شان بود که ستاره ها از آسمانِ شب ناپدید شدند.»
منبع: