پروانه های سیاه

او نمرد. نه، او ادامه داد، درست مثل همه که ادامه می دهند. نه آغازی هست و نه پایانی. فقط جنگ است. حتی اینجا در این اتوبوس که تلق وتولوق کنان در دل شب پیش می رود.
پروانه های سیاه روایتی است گیرا و شاعرانه از دوران محاصرۀ سارایوو در سال 1992. زورا هنرمند و استاد دانشگاهی است که در جریان ناآرامی های شهر همسر و مادرش را به انگلستان می فرستد و به امید آنکه این درگیری های موقتی به زودی به پایان برسند در سارایوو می ماند. اما طولانی شدن محاصره شهر را به آشوب می کشد و او ناچار است از خاطراتش، از دوستان و همسایه ها، و البته از نیروی ماندگار هنر و تخیلش پشتوانه ای برای مقاومت بسازد.
پریسیلا موریس در اولین کتابش، که برندۀ جوایز ادبی متنوعی شده، با تکیه بر زندگی واقعی و روایت های خانوادگی از شجاعت بی قیل وقال کسانی می نویسد که خانه شان را رها نمی کنند، از لطف و زیبایی شکنندۀ زندگی که حتی در بحبوحۀ جنگ هم به قوت خودش باقی می ماند. کتاب از یک سو حکم نامه ای عاشقانه و پرامید به شهری جنگ زده را دارد و هم زمان تأملی است بر نقش و جایگاه هنر در زمانۀ بحران و مواجهه با فقدان.
سارایووی این کتاب با چنان ظرافت و روشنی ای به تصویر درآمده که یاد قاهرۀ نجیب محفوظ می افتیم… پروانه های سیاه اثری ادبی است که هول و وحشت و خشونت را به نیرویی حیات بخش بدل می کند.
نقد کتاب نیویورک تایمز
منبع: منبع: پشت کتاب