وداع با اسلحه

کتاب حاضر، رمانی آمریکایی است که سادگی بی خدشه آن، زیبایی کم نظیری به آن می دهد. هنر نویسنده در این است که موضوعی رمانتیک را به طرزی غیر رمانتیک نقل می کند، و این نکته تناقضی بس گیرا به وجود می آورد که سخت گیرترین خواننده ها را تحت تأثیر قرار می دهد. در اوایل ۱۹۱۷، «هنری» به عشق اعتقاد ندارد و جنگ به نظرش ورزشی سرگرم کننده می آید؛ اما در پایان همان سال، به حقیقت عشق و جنگ پی می برد. هنر نویسنده در محسوس گرداندن این تحول خاصه بدان سبب است که نه دست به تجزیه وتحلیل می زند و نه دست به نقل جمله های سنگین و پرمعنی، بلکه فقط به واقعیت و مطالب عینی و روزمره اکتفا می کند. اگر «هنری» تغییر کرده است، بدان سبب است که زیسته و آموخته است. رمان بدان اکتفا می کند که آنچه او می بیند به ما نشان دهد و ملاحظات او را منعکس کند. خواننده، قهرمان داستان را گام به گام دنبال می کند و نرم نرم، بدون آشفتگی، به جایی می رسد که او را دوست بدارد و خود را جای او بگذارد.