مرگ من (پالتویی)

| حالا وقتی به گذشته برمی گردم، هرچند که هیچ بعید نیست همین الآن هم اشتباه کنم، می بینم که ترس و ناراحتی ام در آن لحظه بیشتر به این خاطر بود که فهمیدم من و مادرم آدم هایی مستقل و جدا از همیم، که هرکدام خواب ها و کابوس های خودمان را داریم. فهمیده بودم که در جهان تنهای تنهایم، مثل هر آدم دیگری.
| در مرگ من، لیزا تاتل با نثری بی تکلف و درعین حال مملو از ظرافت، داستانی غریب و دلهره آور را نقل می کند که با خواندنش قدم به مرز میان واقعیت و خیال می گذاریم، به فضای مبهمی که حائل خود و دیگری است. راوی نویسنده ای است که در پی پرده برداشتن از زندگی و مرگ مرموز مؤلفی اسکاتلندی کاوشی را آغاز می کند و از خلال آن، در کنار آثار به جامانده از زندگی او با کنج های تاریک و ابعاد پنهان وجود خودش هم رویارو می شود. به این ترتیب، معمای اصلی این حکایت وهم انگیزْ هویت راوی است، هویتی آسیب پذیر و تکه تکه که حدومرزهای آن پیوسته عوض می شود. اینجا در هزارتوی ذهن و خاطره، کشف هر حقیقت تازه ای تنها به ابهام و عدم قطعیت دامن می زند و حس غریب و مرموزی را در ما برمی انگیزد، حسی که بهمان می گوید شاید چیزها آن طور که به نظر می رسند نباشند.
| مرگ من بیش از آنکه دربارۀ مرگ باشد دربارۀ زندگی پس از فاجعه است، دربارۀ اینکه هنر چگونه جان دوباره ای به ما می دهد و چطور میراث نویسندگان در خواننده هایشان زنده می ماند.
نیویورک تایمز
منبع: منبع: پشت کتاب