فراق بهشت

در زمانه ای که فاصله مان از طبیعت مدام بیشتر می شود و روزهایمان را در محاصرۀ دیوارها، صفحه نمایش ها و هیاهوی شهر سر می کنیم، در آستانۀ از دست دادن زیست بومی هستیم که زمانی آن را خانه مان می دانستیم و همراه با آن شاید بخشی از خودمان را هم گم کنیم. اما لوسی جونز در فراق بهشت در بند بیم و حسرت نمی ماند، در عوض می پرسد چرا و چگونه رابطه مان با طبیعت یا فقدان آن در تمام مراحل زندگی بر جسم و جان و روان ما تأثیر می گذارد.
جونز با بیانی گیرا و بی پرده از تجربۀ ترک اعتیادش و مواجهۀ شخصی اش با قدرت التیام بخش طبیعت در آن برهه می نویسد، دوره ای مملو از ضعف و استیصال که در آن با تکیه بر ضرب آهنگ طبیعت و حس ثبات و پیوستگی ای که فراهم می کند در نهایت تنش های جسمی و تلاطمات درونی اش را پشت سر می گذارد. اما زبان روشن و شیرین او در بیان این خاطرات با روحیۀ پرسشگرش در حکم روزنامه نگاری کارکشته همنشین می شود و جونز روایت های شخصی اش را با شواهدی علمی و پژوهشی از پدیده ها و تجارب آشنای ما درهم می آمیزد. از خلال گشت وگذارهای او و دخترش در باغ با تأثیرات طبیعت بر روان کودکان و روند یادگیری شان آشنا می شویم و هم قدم با پیاده روی های او در جنگل طی دوران نقاهتش از این می خوانیم که چطور تماس با خاک و نور و باران و مواجهه با گونه های غیرانسانی حیات می تواند موجب کاهش افسردگی و تجدید قوای جسمی شود. اما نگاه موشکافانه و درعین حال همدلانۀ جونز فقط معطوف به انسان نمی ماند؛ او نشان می دهد که با شناختی عمیق تر از رابطه مان با طبیعت می توانیم ضرورت مواجهۀ عملی و مؤثر با بحران اقلیمی را هم بهتر درک کنیم.
فراق بهشت مرثیه ای برای طبیعت یا گذشته ای بی عیب ونقص نیست، بلکه هشداری همدلانه و دعوتی است مملو از امید به یادآوری آنچه از یاد برده ایم، دعوت به بازگشت به پیوندهایمان با زمین، با طبیعت و با خویشتن خودمان.
منبع: منبع: پشت کتاب