زمین و خدایان

ما در زبان به مثابه ی «خانه هستی» به سر می بریم. به قول هایدگر، وقتی از میان جنگل گذر می کنیم، از «واژه ی جنگل» گذر کرده ایم. هر چند کلامی به زبان نیاوریم یا به امری زبانی نیندیشیم. ما بدون واژه ی هستی که همواره رو به ما است و به عنوان آوایی در طلب پاسخ ما، بیش از یک سنگ بی زبان نیستیم. زبان در مرتبه ی نخست متعلق به هستی است، نه متعلق به ما. انسان طوری رفتار می کند که گویی برپادارنده و سرور زبان است، در حالی که این زبان است که در حقیقت، در مقام حکمران، پیش روی انسان ایستاده است.
منبع: منبع: پشت کتاب