دوستان من

هنر چیزی است که از خودمان در وجود دیگران به یادگار می گذاریم. داستان با یکی از مشهورترین نقاشی های جهان آغاز می شود و تصویر سه نوجوان که در انتهای اسکله ای نشسته اند. بیشتر مردم گمان می کنند این نقاشی صرفاً تصویری از دریاست، اما لوئیزا، هنرمند جوان و جویای نام، می داند ماجرا چیز دیگریست و مصمم است داستان این سه چهره ی مرموز را کشف کند. بیست وپنج سال پیش، در شهری دورافتاده کنار دریا، چند نوجوان که از خانه هایی پر از درد و رنج گریخته اند، روزهای بلند تابستان را در اسکله ای متروکه پناه می گیرند. آن ها با درمیان گذاشتن رازهای شخصی و سرپیچی های کوچک، دنیایی برای خود ساخته اند. از دل آن تابستان، شاهکاری هنری خلق می شود که به دست لوئیزای هجده ساله می افتد. او برای پرده برداشتن از داستان خلق این اثر، سفری پر از شگفتی را آغاز می کند و هرچه به زادگاه نقاشی نزدیک تر می شود، دلشوره ی بیشتری برای مواجهه با حقیقت پیدا می کند. از متن کتاب «دقیقاً همین خصوصیت مرگ است که هضمش سخت تر از همه است: هیچ چیزی در کار نیست؛ دنیا بدون هنرمند در خود فرو می رود، آخر خلائی جای او را می گیرد. موج خنده هایش، عطر پوستش، شماره تلفنش. چطور ممکن است کسی که این قدر برای تد مهم بوده… نیست و نابود شود؟ درک ناپذیری مرگ است که آدم را دیوانه می کند، نفس کشیدن و راه رفتن از یادمان می رود تا جایی که تلوتلوخوران کل شب در تاریکی این ور و آن ور می رویم، زنگ می زنیم و زنگ می زنیم که بفهمیم چطور ممکن است شماره تلفنی وجود داشته باشد که دیگر به کسی تعلق ندارد.»
منبع: منبع: پشت کتاب