دختر زمان

به اعتقاد منتقدان، آثار جنایی جوزفین تی نه تنها از حیث جذابیت معما و طرح داستان بلکه به لحاظ ادبی از ارزش انکارناپذیری برخوردارند چون او در متن رمان هایش به وقایع سیاسی و تاریخی اشاره می کند، تا حد افراط از صنایع ادبی بهره می گیرد و جملاتش را با طنزی ملایم و در عین حال گزنده همراه می سازد. نثر جوزفین تی در میان نویسندگان شاخص ادبیات جنایی انگلستان در نیمه اول قرن بیستم، بیشتر از همه به مارجری آلینگهام و دوروتی سایرس شباهت دارد و به همان اندازه نیز مورد تقلید بوده است. نویسندگان بسیاری از سبک او در نگارش داستان هایش تقلید کرده اند از جمله استیفن کینگ؛ نویسنده شاخص رمان وحشت، که در مصاحبه ای گفته که از آثار جوزفین تی در نوشتن کتاب هایش الهام گرفته است.
«دختر زمان» بعد از انتشار در سال 1951 به شهرتی درخور دست یافت و آنتونی بوچر، نویسنده و منتقد نام آور انگلیسی، درمورد آن نوشت: «یکی از آثار «کلاسیک» در حیطه کتاب های پلیسی. یکی از بهترین کتاب های تمام اعصار!»
این داستان در فهرست برترین رمان های پلیسی جهان مقام والایی دارد و خوانندگان بعد از مطالعه کتاب درخواهند یافت که «دختر زمان» امتیاز معتبر خود را بی دلیل کسب نکرده است.
داستان به شرح تحقیقات کارآگاه آلن گرانت درمورد زندگی و زمانه ریچارد سوم می پردازد. این پادشاه در تاریخ انگلستان فردی بدنام و ستمگر شناخته شده و گرانت در صدد است تا در مورد وقایع تاریخی دوران سلطنت او آنطور که در کتاب ها نوشته اند قضاوت کند.
هدف نویسنده از نگارش داستان «دختر زمان» این است که ثابت کند آنچه به عنوان «تاریخ» شناخته می شود صرفاً «گزارش شخصی وقایع» است و الزاماً با «حقیقت» انطباق ندارد. اثبات «حقیقت» نیاز به دلیل و مدرک دارد حال آنکه برای بسیاری از وقایع تاریخی که بی چون وچرا به عنوان «حقیقت» پذیرفته شده اند دلیل و مدرکی در دست نیست.

منبع: منبع: پشت کتاب