حسرت: در ستایش زندگی نازیسته

همۀ ما دو زندگی موازی داریم: یکی همین زندگی کنونی مان و دیگری همان که حس می کنیم باید می داشتیم یا هنوز هم ممکن است داشته باشیمش. با وجود تمام تلاشی که صَرف زیستن در لحظه می کنیم، آن زندگیِ نازیسته به حضوری گریزناپذیر می ماند، به سایه ای که گویی قدم به قدم ما را دنبال می کند؛ و همین ممکن است تبدیل شود به داستان زندگی ما: مرثیه ای در سوگ نیازهای برآورده نشده و میل های قربانی شده. افسانۀ استعدادهایمان ما را افسون می کند؛ این افسانه که می توانیم چه جور آدمی شویم و چه ها کنیم. و این می تواند زندگی ما را به یک ناکامی همیشگی و بی پایان تبدیل کند.
| اما اگر شکست را از این معامله کنار بگذاریم چه؟ از دید آدام فیلیپس، روان کاو مطرح و شناخته شده، که دلبستگی ویژه ای هم به پارادوکس های ظریف دارد، اگر بتوانیم سرخوردگی های خود را سرنخی ببینیم برای پیدا کردن آنچه واقعاً می خواهیم، آن وقت است که رضایتمندی می تواند به شکل غیرمنتظره ای محقق شود. به بیانی دیگر، سودای زندگی بدون سرخوردگی به این می ماند که زندگی ای عاری از امکان شناخت امیالمان و تحقق آنها را طلب کنیم.
| فیلیپس در حسرت، با بهره جستن از تجربه های بالینی خود در زمینۀ روان کاوی و تحلیل آثار فروید، دی. دبلیو، وینیکات، ویلیام جیمز و شکسپیر نشان می دهد که «سرخوردگی»، «نگرفتن مطلب»، و «قسر در رفتن»، همگی فصل هایی از زندگی نازیستۀ ما هستند؛ و شاید هم بخشی جدانشدنی و اساسی از یک زندگی زیسته.
منبع: وب سایت نشر بیدگل