آنچه خرد و اسطوره را در شاهنامه به هم پیوند می دهد و فردوسی را در سازگار کردن ناسازها یاری می کند و شاهنامه را عرصة پارادوکس زیبای خرد و اسطوره می ساز..

مى آیى و چون چاقویى روزم را به دو نیم مى كنىنیمى، بهار هلهله زن، توفان هاى سرخوشنیمى كه نیامده بودى هنوزو بوى نان كپك زده را مى دهد