هتل دیگر برایم هیچ جذابیتی ندارد: نه خشک شویی خفه کننده اش، آسانسورچی ترسناک و سخاوتمندش؛ و نه زندانی های آن سه طبقه. هتل ساوُی مثل دنیا بود

احساس گناه شدید، احساس ملامت مدام، ندامت بی اندازه، خاری در چشم، ریگی در کفش، باری بر دوش، دردی جانکاه، کشمکشی مدام بین عشق و بیزاری