در این شب های مهتابی،
که می گردم
میان بیشه های سبز گیلان با دل بی تاب،
– خیالم می برد شاید –
و می بینم چه شاد و زنده و زیباست؛
الا، دریاب! – می گویم ب..

پنهان که پشت صورتک پیرسالی ام
آیینه نیز فهم نیارد چه حالی ام
گل کرده باز شیطنتم بعد سالها
باید بیایی و بدهی گوشمالی ام
آنقدر پرسه می زنم این کوچه را_ک..

جاده یعنی سفر سوی شهری که باید از آنجا سفر کرد
جاده یک انزوای مورب
جاده یک امتداد غم آلود
جاده یعنی غروبی که باید در آن خستگی را تکاند
جاده تصویر مغشو..

زندگی
کم نیستند کسانی
که نان غم خستگان می خورند و باز
طلبکار طعنه خویش اند به گندم بی گناه.
و نیز بسیارند کسانی
که غم نان درمانده گان دارند و باز
بدهک..

ویراست جدید… به همراه اضافات.
«گفت: درنگ کنید که من آتشی دیده ام.
ای بسا خبری بیاورم از آن.»
رفت. و «پیامبر» بازگشت.